Faksimile 0640 | Seite 638
Rangen rangenhaft
Rángen: 1) m., –s; uv.:
s. Rang, Anm. — 2) intr. (haben): s. Range 2. — 3) tr.:
a) in Zsstzg.: Be-r.: mit einem Rang bekleiden, nam. im Partic.: Berangt, betitelt wie sie sind. Göckingk 1, 116; Der Gärtner oder Bedienter (ich weiß nicht, was er für ein Berangter war). Lubojatzky Ams. 28 etc. —
b) s. ranken. —
c) s. Range 2; ringen II 1 (mit Uml.). —
~haft, a.:
s. Range 2.