Faksimile 0600 | Seite 598
Puck Puckel pucken Puckern puckt
Púck: s. poch I und Putz I, Anm. — ~el etc.:
s. Buckel etc. u. Pickel IV. —
~en, ~ern, intr. (haben):
mit dumpferm Ton wiederholt pochen, tucke(r)n (s. d., vgl. picken 3 und puck): Wo das Herz Einem manchmal ordentlich puckert. Alexis H. 1, 1, 37; Der hohle Zahn puckt, puckert, — es puck(er)t fortwährend im Zahnfleisch etc. —
~t, a.:
(schwzr.) kurz angebunden. Gotthelf 5, 100; G. 80; U. 1, 226; Sch. 21 etc.